Rozszerzenie pliku .ISO oznacza obraz dysku optycznego i służy do archiwizowania kompletnej zawartości płyt CD, DVD lub Blu-ray w jednym pliku, zachowując przy tym strukturę i wszystkie dane oryginału.
Plik ISO powstaje poprzez skopiowanie wszystkich sektorów nośnika optycznego, tzn. jest wierną, binarną kopią płyty, która przechowuje zarówno dane użytkownika, jak i metadane systemu plików, np. informacje rozruchowe czy strukturę katalogów. Format ten swoją nazwę zawdzięcza standardowi ISO 9660, który określa organizację danych na płytach CD.
Najważniejsze właściwości i zastosowania plików .iso
- Wykorzystanie do dystrybucji oprogramowania – służą do dystrybucji systemów operacyjnych, programów, gier i różnego rodzaju dużych danych, zwłaszcza przez Internet;
- Cyfrowe kopie zapasowe – pozwalają na tworzenie cyfrowych kopii zapasowych fizycznych nośników oraz łatwe przenoszenie ich pomiędzy komputerami, nawet jeśli nie mają napędów optycznych;
- Montowanie jako napęd wirtualny – można je zamontować w systemie operacyjnym jako tzw. napęd wirtualny, dzięki czemu użytkownik uzyskuje dostęp do plików tak, jakby znajdowały się na prawdziwej płycie;
- Bez kompresji danych – pliki ISO nie wykorzystują kompresji wewnątrz swojego formatu, kopiują zawartość płyty w dokładnej (nieskompresowanej) formie;
- Tworzenie bootowalnych nośników – mogą być również używane do tworzenia bootowalnych nośników instalacyjnych, np. USB, z których instaluje się system operacyjny.
Tworzenie, montowanie i nagrywanie plików ISO możliwe jest w większości systemów operacyjnych – w Windows konieczne jest zwykle użycie zewnętrznego oprogramowania do tworzenia ISO, podczas gdy montowanie pliku możliwe jest natywnie.
